Dinî inançlarla uygulamaları, yalnız kişisel değil, fakat toplumsal karar alma ve eylemde yol göstericiler olarak değerlendirmeme tavrı ya da süreci; dinî düşünce, uygula­ma, inanç ve kuralların toplumsal anlam ve önemini yitirmesi süreci; kentli top­lum yapısıyla endüstri toplumunun ger­çekleşme sürecinde ortaya çıkan top­lumsal değişmelerin sonucu olan genel durum.

Toplumun modernizasyonunun doğur­duğu bir süreç ya da hâl olarak dün­yevileşme, herşeyden önce, dinin, top­lumsal anlam ve öneminin çok büyük ölçekli olduğu, bir 'altın çağı'nın geç­mişte yaşandığını kabul eder; fakat bir yandan da, bu çağın artık geride kaldı­ğım öne sürüp, modern toplumda, ras­yonel, laik ve kişisel inancın karakter ve önemini vurgular.

Dünyevileşme, siyasî ve felsefî temel­leri olmakla birlikte, insana, belli bir yaşam biçimi ve eylem anlayışı sunma­yı amaçladığı için, özü itibariyle ahlâkî, fakat sunduğu yaşam tarzı ve eylem anlayışında, Tanrı düşüncesine, ölüm­süzlük fikrine ya da öte dünya kavramı­na başvurmadığı, dini hiçbir şekilde işe karıştırmadığı için, dinden bağım­sız olmak durumunda olan bir hareketi ifade eder.

Genel bir hareket ya da düşünce olarak dünyevileşme, insanın her bakım­dan gelişip iyileşmesinin koşullarını, yakın ve kolaylıkla elde edilebilir oldu­ğu için, maddî araçlarda bulurken, kişi­ye her alanda yol gösterecek bilgi türü olarak tecrübî bilgiye değer verir, ve do­layısıyla, deneyim yoluyla bilinebilir ol­madığı için, öte dünya fikrine karşı ka­yıtsız kalır.

Dünyevileşme düşüncesi, hareket ya da süreci, şu hâlde, deneyim yoluyla kanıtlanabilir tavırlar olmadıkları için, teizmden de ateizmden de uzak durduk­tan başka, dini işe hiç karıştırmadan, yalnızca akla dayanarak sağlam, tutarlı ve insanı mutluluğa götürecek bir ahlâk geliştirilebileceğini kabul eder, kişilerin ahlâka ve dinî konulara ilişkin inanç ve araştırmalarında, en az bilimsel araştırmada oldukları kadar özgür olmaları gerektiğini savunur.

Din ve dünya işlerinin birbirinden ay­rılması anlamında dünyevileşmenin, politik ya da siyasî alandaki özel hâli,la­iklik olarak bilinir. Laiklik işte bu çerçe­ve içinde, siyasetle dinin, devletle kilise ya da diyanetin birbirinden ayrılması, siyasî otoritenin yönettiği insanların inancına müdahale etmemesi anlamına gelir.

(Felsefe Sözlüğü, Ahmet Cevizci, Paradigma Yayınları-İstanbul 1999)