Mert TOPRAK
Kurtuluş gemisi ve hidayet meşalesi olan İmam Hüseyin (a.s), insanları Allah’ın (c.c) dininin ve İslam akidesinin tahrif olmaması, Ceddi Resullah’ın ve Babası Ali’nin sünnetinin ayakta kalması, ümmeti Emevi hükümdarları gibi zalimlerin şerrinden kurtarmak, bu zalim hükümdarlığı yıkmak ve bu zulümlere son vermek için kıyam etti.
Müslüman halkı layık olduğu izzet ve şerefe yeniden kavuşturmak, Müslümanların kula kulluk hastalığından ve zulme razı olmak alçaklığından kurtarmak, Emevi hükümdarlarının çirkin yüzlerini ortaya çıkarmak için zamanın tağutu Yezid bin Muaviye’ye (l.a) karşı kıyam ederek mukaddes bir cihad başlattı.
Hz. Ebulfezl-il Abbas; Seyyid-üş Şüheda ve özgürlerin babası, zulüm ve tuğyanın karşısında kıyam eden ve İslam âlemine ebedi bir izzet ve azamet bahşeden kardeşi İmam Hüseyin (a.s) için büyük fedakârlıklarda bulunarak bu büyük İslami kıyamda O’nun yol ve dava arkadaşı oldu.
Kardeşi Seyyid’üş Şüheda ile en zor şartlarda dert arkadaşı olmuş ve bütün hareket ve duruşunu O’na göre belirlemiştir. Bu beraberlik tarih boyu insanlara örnek teşkil etmiştir. Kerbela Alemdarı, ahiret azığını, takva ile hidayet nuru İmamı’na yar ve yaver olmakla göndermiştir. Kendi canını, kardeşlerinin ve oğullarının canıyla beraber Cennet gençlerinin efendisi İmam Hüseyin yolunda feda ederek, Mazlum kardeşini kendi kanıyla korumuştur. Zalim Yezit ordusu, Peygamber Ehl-i Beyti’ne bir damla bile su ulaşmasına mani olurken O, İmamına, dostlarına ve çocuklara su ulaştıran susuzlar sakisi olmuştur.
İmam Hüseyin’in o 72 kahramanının hepsi, yüce hedefler yolunda kıyam ederek, imamları için canlarını izzetli ve âşıkane bir şekilde vererek şehadet şerbetini içmişlerdi.
Kerbela’da, O âşıkların meydanında, O hak batıl meydanında, İmam Hüseyin ve vefadâr kardeşi Ebulfezl’den başka kimse kalmamıştı. Upuzun Bela Çölü, upuzun Fırat’ı sarmıştı. Ve Fırat’ın üzerine zalim, azgın karanlığın önderleri, zalimliğe ve körleşmeye yüz tutmuş insaftan yoksun, Yezit ordusu kabus gibi çökmüştü. Kerbela Alemdarı ise, O yakıcı Kerbelâ sahrasına kurbanlık koyunlar gibi, kanlarına boyanarak serpilmiş olan vefalı yâranı ve hidayet semasının yıldızlarını güneşin kavurduğunu görüyor, çocukların “el-ateş” (susuzluk) feryatlarını ve vahiy evinin hanımlarının kendi şehitlerine ağıtlarını duyuyor, Şehitler Efendisi’nin (a.s) Kûfe’nin kurtları, tilkileri ve satılmışları arasındaki mazlum halini görüyor ve o melunların, O’nu katlederek alçak liderlerine yaranmaya çalıştıklarına esefle şahit oluyordu.
Vedalaşma vakti gelmişti artık, Güneş ile Ay ayrılmalıydı. Aşıkların ve hakka susamışların imamı İmam Hüseyin (a.s) ve susuzlar sakisi Abbas’ın bu feryatlar karşısında takatleri kalmamıştı. Şahadet, vefa, fedakârlık, Allah için, Dini için, İmamı için her şeyini feda etmek, yeniden resmedilmeliydi… Bunlar Abbas’ın kuruyan dudaklarında, kesilen kollarında ve teslimiyetinde yeniden hayat bulmalıydı … Yeniden şahlanmalıydı Din-i Muhammed’in rükünleri… Hidayet önderinin gözleri, edebinden hep arkasında duran ama bu kez “artık bırak beni de meydana gideyim” dercesine önünde bekleyen Abbas’ının cesaret dolu gözlerini öpünce, veda vakti geldiği ilan edildi bütün aleme. Önce su getirmeliydi Çocuklara… Uzun kollarıyla aldı su tulumlarını eline… Tuttu Fırat’ın yolunu… Özgürlerin İmamı, atını binip düşman ordusunun içine dalan “Ali Kokulu” Abbas’ını, uzun uzun seyretti. Son ve tek yardımcısının, Şecaati babasından miras alan kahramanını... Başkalarının susuzluğunu gideren ama kendisi susuz olan Abbas’ını... Tüm işlerinde yalnız Allah (c.c)’a itaati ve Onun rızasını kazanmayı maksat edinenini, yüzünden hüzünleri giderenini... Hz. Ali’nin pazularını öptüğü Alemdarının ardından baktı hasretle…
Ali duruşlu, Ali vuruşlu Abbas düşmanın kalbine dalarak sıkı saflarını yardı. Sırtlanlar gibi kaçan, ışıktan korkan yarasalar, Ali’nin yiğit oğluna engel olamadı. Tarihin şahitliğine göre, 4000 düşman ordusunu yararak onları Fırat’tan uzaklaştırdı. Bir avuç su alıp çatlamış dudakların sürmek isterken bir an durdu; İmam Hüseyin’i (a.s), Ali Asgar’ı, Sakine’yi, Rugeyye’sini ve su sözünü düşündü… O’nun merhameti ve mihribanlığı, aziz kardeşi ve yeğenlerinden önce su içmesine mani oldu. Suyu avucundan nehre geri boşaltarak ancak aşkla izah edilecek –âşıkların anlayabileceği- bir tavır sergiledi. İnsanlık tarihinde böylesi muhabbet ve merhamet bulunabilir mi? Bu ancak Ehl-i Beyt’te ve Hz. Ebulfezl’da (a.s) görülebilirdi.
O, fedakârlıkta ve yiğitlikte öyle ileri gitti ki; tarih boyu dillerde destan ve fedakârlık sembolü oldu. Mübarek kollarını, İmam'ı için feda ederek al kanına boyanıp son nefesini verinceye kadar batıl ve zulüm karşısında mücadele etti. Hz. Ebulfezl (a.s), kahramanca, Allah’ın (c.c) dinini ve İslam akidesini tahrif olmak ve yok olmak üzereyken müdafaa ederek Hüseynî kıyamda yerini aldı.
Hz. Ebulfezl-il Abbas (a.s), bu mukaddes kıyamın şanına şan kattı. Bu kıyamın tüm merhalelerinde kardeşi İmam Hüseyin’le beraberdi. O, bu nurlu kıyamın en seçkin simalarındandı ve “Benim cennet’im Hüseyin’dir” diyecek kadar şehitler efendisine bağlanıp O’nun güçlü kolu ve yenilmez Alemdarı oldu.
Selam Onun vefasına
Şanlı Kerb u Belasına
Selam yiğit Alemdar’a
Selam kesilen kollara
Selam susuz dudaklara
Değişmeyen adaklara
Selam şanlı dolunaya
Ali duruşlu simaya
